Deze website maakt gebruik van cookies

CCE maakt standaard gebruik van functionele en analytische cookies. Overige cookies plaatsen we alleen met jouw toestemming. Je kunt alle cookies accepteren of specifieke keuzes maken via de aangepaste instellingen

Meer informatie over cookies op deze website

Cookie instellingen

Selecteer de cookies die je wilt accepteren. Je kunt meer lezen over cookies en jouw privacy in onze statement.

Cookie-opties

Cookies die noodzakelijk zijn voor het functioneren van de website.

Analytische cookies houden anoniem bezoekgegevens bij die wij gebruiken om onze website te verbeteren.

Analytische cookies die extra tracking van webstieverkeer mogelijk maken om de website te verbeteren. Denk aan het gebruik van Hotjar voor het uitvragen van feedback op onze website.

Cookies van derden, zoals Youtube, Vimeo en Springcast, die worden uitgezet op onze website. Op onze website ontsluiten wij content van deze diensten voor o.a. video’s en podcasts. Deze cookies worden gebruikt om gepersonaliseerde aanbevelingen te geven en advertenties te tonen binnen video’s.

Diagnoses en begeleidingsstijl

Een mobiel voor Manuela

Manuela is een vrouw van 46 jaar. Zij woont al lange tijd in de langdurige psychiatrie, maar lijkt daar niet goed geholpen te kunnen worden. Men gaat uit van twee diagnosen: een borderline persoonlijkheidsstoornis en een stoornis in de impulscontrole. Deze diagnosen bieden de begeleiding - en dus ook Manuela - geen houvast. Soms spreekt men haar aan op autonomie, soms ziet men haar als een klein kind. Verwarring maakt zich meer en meer meester van Manuela, die haar houvast totaal dreigt te verliezen.De begeleiding ervaart haar als manipulerend en claimend, zelfs 'stalkend'.

Wilmar Harpe, coördinator bij het CCE, laat met deze casus zien hoe herdiagnostiek kan leiden tot een gezamenlijke begeleidingsstijl die meer past bij de mogelijkheden en behoeften van Manuela.