Anouk was als kind een vrolijk, nieuwsgierig meisje dat genoot van Duitse schlagers en haar zussen. Maar naarmate ze ouder werd, nam de spanning toe. Haar wereld werd geleidelijk kleiner, tot ze op haar achtste verhuisde naar de Losserhof. Daar liep de situatie volledig vast: Anouk leefde achter een gesloten deur, in een vicieuze cirkel van onmacht, fysieke kwetsbaarheid en onbegrepen gedrag.
Begeleiders kwamen enkel nog binnen voor de noodzakelijke zorg, terwijl de onderliggende signalen van overprikkeling en de behoefte aan steun onbeantwoord bleven. Machteloosheid en angst overheersten de sfeer op de groep.
Het kantelpunt
Samen met familie en een CCE-consulent, besloot men het roer volledig om te gooien. In plaats van te focussen op het voorkomen van problemen, startten ze blanco, met een 'leeg vel'. Wat zou voor Anouk een betekenisvol leven zijn?
Door de focus te verleggen van beperkingen naar behoeften, ontstonden er concrete projectgroepen voor een nieuwe inrichting, een passend dagritme en tijd voor écht contact.
Het resultaat bij Anouk is niet minder dan opmerkelijk: van een geïsoleerd bestaan naar een vitale vrouw die weer kleur krijgt en zelf initiatief neemt tot contact. Deze casus laat zien dat de grootste verandering vaak niet bij de cliënt begint, maar bij de durf en het vertrouwen van de professionals om de deur weer te openen.
Bekijk in de serie Leren van Casussen de casus 'Van een gesloten deur naar een betekenisvol leven’