Gidion: een huis zonder fundament Als de basis wankelt

Voice-over:

Je luistert naar ’t Kantelmoment, een podcast van Centrum voor Consultatie en Expertise. Soms stuiten professionals, cliënten of verwanten in de zorg op problemen en loopt een situatie vast. Bijvoorbeeld als gevolg van onbegrepen of problematisch gedrag van een cliënt, naasten die zich niet gehoord voelen of teamleden die niet op één lijn zitten. Dan kunnen consulenten van CCE in een consultatie helpen om de vastgelopen situatie vlot te trekken. 

In deze podcast duiken we in zo’n consultatie, en zoeken we, samen met de betrokken partijen, naar ’t Kantelmoment: welke actie, inzicht of aanpak deed de situatie ten positieve omslaan?

[Muziek]

Een gebouw. Wat is dat eigenlijk? Stenen, staal, fundering. Vooral een constructie. Want een huis mag niet omvallen. 

“We bouwen een huis, en daarna bouwt dat huis ons.” Dat zei Winston Churchill ooit.

Een verhaal. Zelfs als dat verhaal waar gebeurd is, is net als een huis. Het staat of valt met de constructie. Met de fundering. De steunmuren. Het dak. En daar gaan we het in deze podcast over hebben. Over een constructie als een huis. De constructie van zorg. De muur die het dak hooghoudt. En de willekeur van de wind buiten. De regen, de storm. Beschutting en veiligheid.

Gidion is nu 21. Jarenlang worstelde de Friese Jeugdzorg, met hoe ze hem het beste konden ondersteunen. Hij groeide noodgedwongen op bij zijn oma Sylvia, en zij stond hem liefdevol bij. Toch kon zelfs haar toewijding niet alle moeilijk momenten voorkomen. Gidion is niet het huis waar deze podcast over gaat. Hij is degene die beschutting moet krijgen door het huis. 

Gidion:

Vroeger woonde ik gewoon nog thuis bij mijn vader en bij mijn moeder. Die zijn uiteindelijk uit elkaar gegaan toen ik vijf jaar was, en mijn moeder kwam in het ziekenhuis terecht rond mijn zesde, en toen ben ik bij mijn vader gaan wonen. Daar heb ik tot mijn elfde, twaalfde gewoond.

Voice-over:

Dat ging een paar jaar goed. Totdat hij 11 of 12 jaar oud was. Er waren omstandigheden waardoor hij naar een andere plek moest.

Gidion:

Toen ben ik naar eerst een kennis van mijn vader gewoond maar dat werd niet goedgekeurd. Dat was geen goede leefomgeving. Vanuit daar ben ik bij mijn oma gaan wonen, en toen ging het ook niet goed. Ik ging op school, ik begon met blowen. Gewoon ja, niet meer naar school toe te gaan, niet meer me te gedragen in de les.

Voice-over:

Gidion was vier jaar oud toen hij iets meemaakte dat hem een enorm trauma bezorgde. Vier jaar oud. Zijn moeder viel van de trap, knalde met haar hoofd op de grond en lag in een plas bloed. Luister even wat zijn grootmoeder, Sylvia, daarover vertelt.

Sylvia:

Hij heeft de voordeur open weten te krijgen. Is de buurt in gerend, dat was hier een volksbuurtje. En die hebben de ambulance gebeld. En de buren hebben Gidion meegenomen. En dat was voor Gidion ook traumatisch, want dat was een buurvrouw waar hij een hekel aan had. Dat heeft hij me later wel eens verteld.

Voice-over:

Want zoals gezegd, vanaf het begin van zijn tienertijd woonde Gidion bij grootmoeder Sylvia. Zij praat met hem. Bij haar kan hij zijn verhaal kwijt.

Sylvia:

Hij is in sommige opzichten echt nog een kind. En daarin is hij achtergebleven. Als kind heeft hij nooit kind kunnen zijn. Hij had de verantwoording dat zijn vader op tijd de deur uit ging, en zelf geen eten mee voor hem, en dat de boodschappen gedaan moesten worden, dat... 

[Muziek]

Voice-over:

Een jongen in het gebouw; hij zoekt beschutting. Alleen, als het huis een rammelige hut is, of een tentje voor even... voelt hij zich dan veilig? Ja, even geen regen... even geen wind. Maar hoe lang houdt die hut het? Hoe stevig is die tent? Laten we even naar Carmen luisteren. Zij is een van de CCE-consulenten.

Carmen:

Ik let op verschillende dingen. Eigenlijk in de eerste plaats over hoe wordt er over deze jongere gesproken. 

Voice-over:

Een huis is niet altijd een thuis. Natuurlijk, elk huis biedt bescherming. Het heeft een dak, het heeft ramen. Maar belangrijk: wie wonen er met hem in dat huis? Hoe kijken ze naar hem? Hoe behandelen ze hem?

Carmen:

Welke toon, welke stijl, hoe wordt er naar hem gekeken? Welke betekenis wordt er gegeven aan zijn gedrag? Ja, en ik probeer dan een beetje te achterhalen, welke ideeën zitten daar dan achter?

Voice-over:

De CCE consulente Carmen luistert naar Gidion. En ze luistert naar oma Sylvia. Ze moet nadenken over een situatie die veilige beschutting levert voor de jongen.

Carmen:

En dat probeer ik wel een beetje te halen uit de taal: wordt hij beschreven als een irritante kleine klier die nou eens een keer moet gaan luisteren? Of wordt er naar hem gekeken als een jongen die vastgelopen is in het leven en die niet zo goed weet hoe hij eruit moet komen, en op allerlei manieren om zich heen maait om zich te redden?

Voice-over:

Gidion groeide op.

Gidion:

Ik had geen zin meer om te leren. Toen uiteindelijk werd ik van mijn oma overgeplaatst naar de crisis in Drachten, en daar begon ik ook met stelen uit winkels en het ging steeds slechter.

Voice-over:

Vanaf zijn geboorte heeft oma Sylvia geprobeerd om zo goed mogelijk voor de jongen te zorgen. We kunnen van alles vertellen over de ouders van Gidion. Zijn vader had problemen, zijn moeder had problemen. Mensen hebben nu eenmaal vaak moeite met het leven. De trauma’s van Gidion waren van invloed op zijn gedrag. En daarom deed oma Sylvia een beroep op Richard, een coach.

Richard:

Hij liep achter mij. Hij liep wel twee tot twintig meter achter mij op een gegeven moment. En de conditie die hij op moest brengen was nogal wat, want dat ging even door de bosjes heen en over de duinen, over bulten heen.

Voice-over:

Dit is Richard. En volgens een aantal mensen was Richard geen vakbekwame, geen geregistreerde professional. Oma Sylvia vond Richard juist een hele goede coach. Kijk, Richard probeerde te achterhalen waar dat gedrag vandaan kwam. Dat gedrag dat was gezien door oma Sylvia en dat ze niet kon wegnemen. Niet zomaar. Dus… terug naar dat bos. Toen Gidion twee tot twintig meter achter Richard aan liep, in dat bos.

Richard:

Maar hij bleef volgen. Dus op een gegeven moment toen heb ik de... ik had bokshandschoenen bij me, ik kom uit de vechtsportwereld weg, en ik had bokshandschoenen bij me en toen heb ik hem een paar bokshandschoenen gegeven en ik zeg: nou, probeer me maar ’s te slaan. Nou, dat deed-ie dus ook, maar heel gefocust. En nou verwacht je als iemand die echt agressie bij zich heeft, nou die begint te rossen.

Voice-over:

Observeren en handelen. Dat maakt “kijken” tot een activiteit. Een belangrijke activiteit die zorgt voor analyse. Voor conclusies. Of nieuwe vragen, nieuw onderzoek. Dus: “iemand die agressie in zich heeft, begint te rossen.”

Richard:

Nee, Gidion niet. Die hield zich in. Dus ik dacht, oh, jouw gedrag vertelt me op dit moment dat je helemaal niet van plan bent me hard te slaan maar je houdt jezelf in. Je houdt rekening met mij.

Voice-over:

Het fundament voor de hulp aan Gidion kan gelegd worden. Er is een kwaliteit in de jongen die mogelijkheden biedt.

Richard:

Dat is een van de voorwaarden om te begrijpen dat iemand veranderen kan. Ja, want als je dat niet ziet, dan is er iets psychologisch iets niet in orde. Maar Gidion had het heel goed door, en we hebben nog wat oefeningen gedaan, waaronder, ik heb hem ook laten inzien hoe hij stevig op zijn benen kon blijven staan.

Voice-over:

Dus kijken, en daarna handelen. Handelen, en daarna kijken. Weten waar de wind vandaan komt, en dan je muren bouwen. Zo werkt een architect als hij een huis bouwt.

Richard:

We zijn weer terug gaan lopen. Alleen toen liep hij, nou, nagenoeg naast me. De afstand werd steeds kleiner. Ik dacht, oh, nou snap ik ook wel dat ik hem kan laten volgen. Dus ik had al door van: dit is aan de hand. Deze jongen heeft gewoon domweg een schreeuw om hulp, en die wil graag geholpen worden en dan wil hij wel volgen.

Voice over:

Even terug naar Carmen, Consulente van de CCE.

Carmen:

Waar ik in de dossiers altijd op let is, het diagnostische deel; het beeldvormende deel. Vanuit welke beelden of vanuit welke mogelijk vastgeroeste beelden wordt er naar een jongen gekeken? En in zijn geval was er sprake van autisme. Zei men. En dat vind ik dan interessant. Dan denk ik, oké, er is kennelijk gedrag gezien waarvan betrokkenen denken dat autisme daaraan ten grondslag ligt. Of dat autisme speelt.

Voice-over:

Met vertrouwenspersoon en coach Richard in de buurt werd Gidion duidelijk rustiger. Maar in de jeugdinrichting waar hij intussen zat, kwam hij geregeld in conflict met zijn begeleiders. Dat liep soms flink uit de hand. Oorzaak en gevolg.

Gidion:

Ze pakken je beet, ze gooien je op de grond.

Voice-over:

Dat zegt hij er nu over.

Gidion:

Ze denken daar alleen maar aan zichzelf en om hun eigen veiligheid. En als het om jou gaat, dan boeit het niet zoveel.

Voice-over:

Als je twijfelt aan de intentie van de ander, aan de inspanning van die ander, dan ontstaat er wantrouwen. Dan ontstaat er verwijdering. En met wantrouwen en verwijdering komt er meer twijfel aan de ander. Er is zoveel in Gidions verleden dat we niet kunnen uitwissen. Maar z’n toekomst kunnen we wellicht beter maken.

[Muziek]

Voice-over:

In het behandelcentrum wisten ze niet wat ze met Gidion aan moesten. Na het zoveelste incident werd hij overgeplaatst naar een gesloten jeugdafdeling. We hebben Carmen van Bussel al aan het woord gelaten. Zij is orthopedagoog, consulent van CCE. Ze keek, ze luisterde, ze praatte met iedereen. En ook met Gidion. Waarvan ze zeiden dat hij symptomen van autisme had. Tenminste, dat “zeiden ze”.

Carmen:

Maar als ik die jongen zie, dan heb ik dat gevoel helemaal niet. Dan voel ik wederkerigheid, dan voel ik, ik voel wel een soort gereserveerdheid bij hem om contact aan te gaan, maar daar groeit wel wat in ons contact en ook vrij snel. En hij kijkt me aan en hij kan mee met gedachten en hij kan z’n eigen gedachten wat variëren als ik hem andere informatie geef.

Voice-over:

Gidion, die je bokshandschoenen aantrekt, maar die dan niet z’n agressie afreageert. Die rekening houdt met de ander.

Carmen:

Dus dat zijn nou van die patronen dat ik denk: dat rijmt voor mij niet. Maar dan zie ik wel in een dossier zo’n classificatie staan of zo’n diagnose. En dan zie ik vervolgens ook allerlei behandelingen die daar dan op gebaseerd zouden zijn. En dat vind ik dan interessant.

Voice-over:

Interessant. Of intrigerend. Dit is wat zij zegt: Iets in de constructie klopt niet. Dus kijken, luisteren, nadenken.

Carmen:

De mensen die er voor hem hadden moeten zijn, die konden er niet voor hem zijn. Niet goed genoeg in ieder geval. Behalve zijn oma, denk ik. Dat is een absoluut positieve uitzondering in het hele verhaal. Maar hij heeft van jongs af aan allerlei signalen gegeven: het gaat niet goed met me, help mij.

Voice-over:

Wat zei Richard ook weer? Richard die hem bokshandschoenen aantrok?

Richard:

Dus ik had al door, van, hé, dit is er aan de hand, deze jongen heeft gewoon domweg een schreeuw om hulp, en die wil graag geholpen worden, en dan wil hij wel volgen.

Carmen:

Maar hij heeft van jongs af aan allerlei signalen gegeven: het gaat niet goed met mij, help mij. Die denk ik niet goed zijn gehoord, waardoor hij als een soort lastig jongetje weggezet werd. Terwijl ik denk achteraf, jongen, je hebt zoveel signalen gegeven dat je je onveilig voelde en dat je niet gehoord en gezien werd.

[Muziek]

Voice-over:

Als je een veilig huis wilt bouwen, met overal bescherming... dan moet je goed naar de grond kijken waarop je dat huis bouwt. En misschien ook wel naar degene die er in gaat wonen. Carmen deed dat.

Carmen:

Dat gesprek met Gidion herinner ik me heel goed, waarin hij naar mij luisterde, naar mijn ideeën hierover, en ook zei over zijn autisme – dat weet ik nog zo mooi – zo van: ja, ik lees in jouw levensverhaal dat je autisme hebt. Ja, zegt-ie: “Ze zeggen het.” En dat vond ik zo’n mooie uitspraak van hem dat ik dacht: ja, je hebt zo gelijk, jongen? “Ze zeggen het.”

Voice-over:

“Ze zeggen het.” “Ze zeggen het.”

Carmen:

En herken je dat zelf? Nee, hij herkende het zelf niet. En toen heb ik met hem besproken wat mij zo opgevallen was uit zijn levensverhaal en uit zijn gedrag en toen zag ik, ja, eigenlijk een soort misschien wel – moet ik het noemen – herkenning of erkenning van zijn levensverhaal. Los van – nog steeds – los van of het waar of niet waar is, maar als alternatief voor het verhaal wat hij altijd gehoord had: “jij hebt autisme en je bent lastig” was het: “Jij hebt wel heel veel meegemaakt en ik snap wel dat jij op deze manier probeert om jou te redden. Toen hadden we ineens een heel ander gesprek.

Voice-over:

Dit kun je een kantelmoment noemen. Een aanname die door meer inzicht, door meer kijken en luisteren, een aanname die kantelt. Carmen gaf adviezen aan het team om Gidion heen. Over z’n dagbesteding. Over hoe je hem het beste kon benaderen. En ze benadrukte dat de hele omgeving die classificatie “autisme” los zou moeten laten. De mensen die met hem te maken hebben, zouden hem vooral moeten zien als een jongen die ongelofelijk z’n best doet om zich staande te houden in het leven.

Voice-over:

Korte tijd later ging Gidion weer terug naar Friesland. Bij Jeugdzorg Friesland kreeg hij te maken met gedragswetenschapper Eric ’t Hart. 

Eric:

Vanuit het verslag van het CCE, daar staan een aantal duidelijke adviezen in. Onder andere: “Vorm een team, een sterk team om Gidion heen.” Dat de ouders, de pleegouders ook meer ondersteuning kregen ook hoe ze het beste met Gidion om zouden kunnen gaan.

Voice-over:

Eric werd zijn regie-behandelaar. ’t Hart begeleidt onder meer gezinsprogramma’s en coördineert een team van jeugdcoaches die zich richten op jongeren die in de knel zitten.

Eric:

Ambulante gezinshulp heeft erin gezeten om oma en haar partner te ondersteunen. 

Voice-over:

En Gidion kreeg therapie. In een instituut waar hij niet al te beste ervaringen had gehad. 

Eric:

Want dat wilde hij ook graag zelf. Dat vond ik ook wel heel knap van hem, omdat dat natuurlijk ook een plek was voor hem die best wel een negatieve lading had. En uiteindelijk heeft hij dat dus wel kunnen omdraaien naar iets positiefs. En dat was ook wel heel mooi, want hij kwam dan ook allemaal mensen tegen die hij nog kende van de tijd dat hij daar zat, en die vonden dat natuurlijk ook allemaal heel top, dat hij dan daarheen komt om zijn therapie, en dat ze hem dan weer zagen, en dat ze ook zagen dat het gewoon veel beter met hem ging.

Voice-over:

Zo ontstond een stabiele situatie waarin Gidion nog altijd begeleiding kreeg van coach Richard, van oma Sylvia, van medewerkers van pleegzorg, en van een overkoepelende organisatie van sociale wijkteams. Gidion begon zelfs voorzichtig over zijn toekomst na te denken. 

[Muziek]

De zon scheen. Dat is mooi. En er was een dak tegen de regen. Toch... je kunt het moeilijk verborgen gebreken noemen. Maar niet alles was rozengeur en maneschijn. Eric kan het ons precies uitleggen.

Eric:

Voor je achttiende val je onder de jeugdwet, en na je achttiende verandert dat. En daar is het eigenlijk een beetje op misgegaan.

Voice-over:

Vanuit de Verlengde Jeugdwet kon wel de hulp aan oma en haar partner doorgaan en kon ook therapie worden verleend. Maar wat Richard deed, de man van de bokshandschoenen… dat kon niet.

Eric:

Nou ja, eigenlijk hadden we toen ook al gezegd: nou, dat moet je niet doen. Je moet het niet uit elkaar halen. Je moet dit gewoon op Verlengde Jeugdwet, moet je dit voortzetten.

Voice-over:

Richard dus, die met Gidion het bos in ging. Die hem bokshandschoenen aantrok. Die zag dat hij niet z’n agressie uit z’n lijf sloeg. Dat hij rekening hield met de ander. Dat hij een roep om hulp in zich had. Die Richard, dat kon niet.

Eric:

Dat zie je, dat heb ik steeds terug gezien op het moment dat de financiering weer dreigde te gaan stoppen. En het werd onzeker van: hoe gaat het nu verder? En kan Richard mij begeleiden? Dan merk je gewoon bij Gidion dat hij onrustig wordt, en dat hij terug gaat vallen in oud gedrag.

Voice-over:

Een huis moet bescherming bieden. Daar is het een huis voor. Fundament, muren, dak. En Gidion zag het wegvallen... Ook dat werd een kantelmoment.

Eric:

Een wel meer agressiever gedrag. Ook meer spanning in de thuissituatie natuurlijk ook, tussen hem en de oma maar ook vooral tussen hem en de partner van oma. Dus dat zie je dan wel terug. En nou ja dat, vooral het gebruik is op een gegeven moment best wel fors geweest...

Voice-over:

Het kantelmoment. In deze geschiedenis zijn er heel veel. Maar soms is het zelfs een wankelmoment. Alles schudt, alles trilt, en alles kan zomaar omvallen.

Eric:

Vorig jaar zomer, denk ik, is dat geweest, dat het tot een crisis is gekomen waarbij hij ook wel de kenmerken van psychose en zo liet zien. Dus dat, dat is ook een behoorlijk spannende periode geweest. Dus dat had zeker een weerslag op hem, die onduidelijkheid constant.

Voice-over:

Oma Sylvia meldde zich opnieuw bij CCE. Dit keer kreeg CCE-consulent Anneke Jelsma het dossier op haar tafel. De opdracht was om te onderzoeken hoe Gidion’s situatie verbeterd kon worden.

Anneke:

Ik had zo’n tekening gemaakt van wat zo’n beetje de kern, de stabiele driehoek was. En dat was natuurlijk, dat was eigenlijk één as, Gidion-Oma. Maar daar hing stiefopa natuurlijk toch ook wel heel dicht tegenaan. En dan in de ring eromheen was dan eigenlijk alleen nog maar Richard.

Voice-over:

Anneke is erin gespecialiseerd om systemen binnen de zorgverlening te onderzoeken en te bekijken hoe de onderlinge samenwerking verloopt. Zij probeerde alle betrokken partijen ervan te overtuigen dat Gidion vooral baat heeft bij een stabiele omgeving.

Anneke:

En dan heel erg op afstand de moeder en de vader die niet heel actief zijn, maar natuurlijk in zijn hoofd wel een papa en een mama zijn. Dus die spelen wel een rol, ook al zijn ze fysiek niet heel erg aanwezig, zijn het wel zijn vader en zijn moeder. En als hij wegliep, dan ging die ook heel vaak naar één van hen toe. 

Voice-over:

Of dat nu een veilig thuis was…? Maar goed, wat moest Gidion dan? Vertrouwen. Daar gaat het om, zegt Anneke. Dat je om je heen kijkt en dat je alles kunt vertrouwen. Dat had – en heeft – Gidion nodig. Altijd.

Anneke:

En dan dat die op de – ja, dat al heel vroeg eigenlijk – op het kinderdagverblijf, of op de kinderopvang, maar ook op school, en ook door oma signalen afgegeven zijn dat het niet goed ging met dat kind, dat daar eigenlijk betrekkelijk weinig mee gedaan is.

Voice-over:

Kijk naar dat kind, heeft oma Sylvia altijd gezegd. Ja, kijken... en dan niks doen. Dat is eigenlijk je ogen sluiten. Kijken betekent handelen. Zoals toen, toen hij zes jaar oud was. Toen hij in zijn eentje in een caravan zat. Met een hond. Geen vader, geen moeder.

Anneke:

Toen pas is eigenlijk het hele hulpverleningscircuit in werking gesteld. Dus dan weet je al dat je te maken hebt, ja, met een zwaar beschadigd kind. 

Voice-over:

De beschadigingen zijn overduidelijk. Je kunt zelfs vaststellen hoe ze wonden zijn geworden. Littekens. Anneke zegt: bij Gidion staat of valt alles bij continuïteit en stabiliteit. Worden afspraken geschonden, dan vervalt hij in agressief gedrag. Kijk maar naar de reflex van zijn eerdere verblijven in behandelcentra. Sluit hem, leg sancties op. En Gidion komt in opstand. In woord en gebaar.

Anneke:

Dus wat jullie doen als hulpverlening is: jullie moeten die gaan ondersteunen. Dat systeempje moet je gaan ondersteunen op alle mogelijke manieren. Dus die opa, oma, Gidion, die relaties daartussen, en Richard die de enige is die gebleven is en die met allemaal in die kerndriehoek een goeie relatie heeft. Dus dat moet het idee zijn, en niet individuen eruit trekken en daar wat mee gaan doen en ondertussen niet zien wat voor effect dat op de relaties heeft. Want voor Gidion is het van levensbelang dat die as overeind blijft, want dat is het enige waar hij tot toe op heeft kunnen vertrouwen in zijn leven.

Voice-over:

Glashelder van Anneke. Zo moet het huis zijn. Zo moet het huis ook blijven. Dak boven z’n hoofd. Maar kijk... Anneke kon niet anders dan constateren dat die continuïteit dreigde te verdwijnen. De vergoeding voor coach Richard stond op het spel. En waarom? Omdat hij koos voor een afwijkende benadering van Gidion. Tenminste, dat vonden de andere hulpverleners. Maar wat weet een muur nou van een raam? Anneke kon niet verkroppen dat een door iedereen omarmde maatwerk-constructie niet kon worden gehandhaafd.

Anneke:

Dus ik heb gezegd dat ik het echt schaamtevol vond dat we dus kennelijk niet in staat zijn om voor mijn gevoel iets redelijk eenvoudigs: een plan wat er allang ligt, gewoon systematisch uit te voeren. Daarin betrouwbaar te zijn, en op te houden met dat gezeur over de uren van die en of die daar moet, en wie de schuld heeft en, nou ja, et cetera.

Voice-over:

Goed nieuws. Annekes oproep had het gewenste resultaat. Ook omdat ze het dossier van de jongen onder de aandacht bracht bij het Regionaal Expertise Team (kortweg REC). Daar werd geconstateerd dat de eerdere adviezen over een team van vaste en vertrouwde begeleiders voor Gidion in de wind waren geslagen. Hoor wat oma Sylvia over haar kleinzoon zegt:

Sylvia:

Hij had veel te veel verantwoordelijkheden als klein kind, veel te veel, en hij veel te veel dingen meegemaakt en gezien, daar is ie nog steeds mee bezig om dat te verwerken.

Voice-over:

Het REC draaide eerdere beslissingen over de financiering dan ook terug. Daardoor kreeg en krijgt Gidion de laatste maanden toch de begeleiding waarbij hij zich redelijk veilig en comfortabel voelt. Coach Richard vervult daarin nog altijd een belangrijke rol. Naar verwachting blijft dat zo tot hij 23 wordt. Oma Sylvia hoopt vurig dat hij leert om op z’n eigen benen te staan.

Sylvia:

Want waarom ben je een hulpverlener? Ja kijk, als jij alles in een hokje wil stoppen, dat kan niet, dat klopt niet. Kijk, sommige mensen kunnen daar misschien wel goed in terecht. Maar ja, geen mens is gelijk. We zijn allemaal individuen en we hebben allemaal onze achtergrond en dat is allemaal anders.

Voice-over:

Een huis. Het staat. Maar het wordt uiteindelijk een ruïne als er niet voor dat huis gezorgd wordt. Ja, de bewoner is daar zelf ook verantwoordelijk voor. Maar als die beschadigingen heeft, littekens, niet alles altijd moeiteloos kan, dan moeten we klaar staan om hem te helpen. Gidion is van plan wat vaker zijn vader op te zoeken. Misschien zelfs wel bij hem in te trekken. Ruimte om aan scooters te sleutelen en die dan met winst verkopen. Straks is hij 23. 

Je luisterde naar 't Kantelmoment, een podcast van Centrum voor Consultatie en Expertise. Deze aflevering werd gemaakt door Peter Koedoot en Dick van den Heuvel. Met een voice-over  van Robin van den Heuvel van Medusa Media en geproduceerd door Exp Inc. Wil je meer weten over de onderwerpen die we bespreken? Bezoek dan onze website op cce.nl/podcasts voor aanvullende informatie en verdiepende content. Bedankt voor het luisteren, en tot de volgende aflevering!

Podcast door: Dick van den Heuvel

Productie: Exp Inc

CCE-projectteam: Yvette de Beer (coördinator), Liesbeth van der Helm, Peter Koedoot.