Deze website maakt gebruik van cookies

CCE maakt standaard gebruik van functionele en analytische cookies. Overige cookies plaatsen we alleen met jouw toestemming. Je kunt alle cookies accepteren of specifieke keuzes maken via de aangepaste instellingen

Meer informatie over cookies op deze website

Cookie instellingen

Selecteer de cookies die je wilt accepteren. Je kunt meer lezen over cookies en jouw privacy in onze statement.

Cookie-opties

Cookies die noodzakelijk zijn voor het functioneren van de website.

Analytische cookies houden anoniem bezoekgegevens bij die wij gebruiken om onze website te verbeteren.

Analytische cookies die extra tracking van webstieverkeer mogelijk maken om de website te verbeteren. Denk aan het gebruik van Hotjar voor het uitvragen van feedback op onze website.

Cookies van derden, zoals Youtube, Vimeo en Springcast, die worden uitgezet op onze website. Op onze website ontsluiten wij content van deze diensten voor o.a. video’s en podcasts. Deze cookies worden gebruikt om gepersonaliseerde aanbevelingen te geven en advertenties te tonen binnen video’s.

Vrijheid en veiligheid bij frontotemporale dementie

Vastgebonden in een rolstoel en de rolstoel verankerd op een plaat. Dat is de enige manier waarop verzorgenden met Wilkim, een jonge man met frontotemporale dementie, om kunnen gaan. Want als Wilkim niet vastzit, dan rent hij ongecontroleerd over de gangen, dan slaat hij zichzelf en vormt hij een gevaar voor medebewoners. Medewerkers voelen zich machteloos en weten niet wat ze moeten doen. De familie en het team van begeleiders vinden het vreselijk: dit wil je voor niemand en het moet toch anders kunnen!

Hoe de situatie is verbeterd

Door multidisciplinair samen te werken vonden de medewerkers van het verpleeghuis een manier om de onvrijwillige zorg af te bouwen en te zorgen dat Wilkim nog zoveel mogelijk een menswaardig leven kon hebben. Wilkim zat niet langer vast in zijn rolstoel. Helaas is hij inmiddels overleden aan een longontsteking, een veel voorkomende complicatie bij mensen met frontotemporale dementie. Tot aan zijn overlijden wandelde hij met vrijwilligers. Hij sloeg zichzelf niet meer en trok zijn kleding niet langer stuk. En bovendien speelde hij wonderbaarlijk mooi op zijn gitaar. 

Meer informatie